MOOIE VROUW Michiel Hanon
gepubliceerd in "De Toverhazalaar", De 100 beste gedichten uit de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd 2011
de mooie vrouw groet
dus herkent zij mij
mijn beeld moet ergens
in bepaalde vorm
op haar harde schijf bestaan
als we elkaar na een tijd weer zien
zal ze mij in haar vinden
ze draagt mij overal
en altijd met zich mee
en misschien, heel misschien
komt deze enkele spore
na lange tijd van overleving
eens in dit mooie, zachte lijf tot leven
gestaag delend
groeiend diep onder haar huid
steeds voelbaarder kruipend door haar vaten
tot een goedaardige, overal aanwezige
structuur - genaamd ik
badend in haar liefdevolle aandacht
SNEEUWVROUW Michiel Hanon
gepubliceerd in "Wintertijd", Korte verhalen 2011 Jaylen Books
het is winter en het heeft gesneeuwd
ik gaf mijn buurjongen van tien een tientje
bouw me, als levende sneeuwmachine
een sneeuwpop in mijn tuin
een vrouw
een sneeuwvrouw met een bezemstok
maar geen heks
zeker geen heks
een lieve vrouw met neus van winterpeen
verder zacht, maar vorstbestendig
en wel in voor een beetje sneeuwpret
de opdracht werd uitstekend uitgevoerd
ze was zo blank als sneeuw
jammer alleen van die dikke buik
maar ja, ik ben er een van smachten
en mag niet teveel verwachten, weet ik
toch wilde ik een vlotte vrouw voor de wintersport
en een gezellige après-ski
ik schonk mijn vorstin een hippe hoed
een troon, en een bed van sneeuwklokjes
het werd tussen ons een ware winterliefde
ik veegde het terras voor haar aan
maar de vrouw wilde niet binnenkomen
het werd daarom een lauwe latrelatie
en ze hield meer van haar tuin, geloof ik
ik heb mij in haar vergist, liefde maakt sneeuwblind
zij was niet de ware voor mij
de vrouw had een koud karakter
en vertoonde kouwe kak
veel te vorstelijk en voornaam
ze was bovendien erg stijf
haar straks voor een zomerse tango vragen
zou haar ook zeker niet kunnen behagen
dit wordt voor mij een kwakkelwinter
ik wachtte de dooi niet af en maakte het uit
ze ging tekeer als een sneeuwstorm
laat haar maar in haar sop gaarkoken, dacht ik
dan zal ze zeker smelten
maar niet voor mij
nu wacht ik maar tot de zomer
en geef dan mijn buurjongen van tien een tientje
bouw me een pop van zand op het strand
een leuk zandtaartje voor hartje zomer
een vrouw met een warm karakter
voor wie ik kan warmlopen
voor een leuke zomervakantie aan zee
en om samen lekker mee tango te dansen
ja, ik ben wel content met dat idee
OP DE DREMPEL VAN DE NACHT Michiel Hanon
Als gedicht te lezen op de website van het literair tijdschrift Extaze
zacht lantaarnlicht ligt als een warme mantel dicht op straat
de vermoeide dag dommelt in afwachting van de nacht
felle schaduwen zijn tijdelijk verborgen op deze zomeravond
een enkel kinderfietsje is vergeten binnen te halen
twee rijen volle bomen kijken uit naar nieuwe wind na ontij
auto’s liggen als trouwe honden te wachten op nieuwe opdrachten
een kat kruist sluipend het nog warme plaveisel
en houdt nachtwake bij een verlaten sandaal
verlichte kamers, open gordijnen; maar weinig mensen zijn zichtbaar
vandaag geen reveillon; ieder is uitgeput van vermoeiende zaken
boekenkast, bankstel; alles binnen anders maar ook hetzelfde
één collectief van clans, levend langs elkaar heen
kwetsbaar weerspiegelt het bestaan zich in levenloze lichamen
geen nocturne negeert de stilte; het leven is even leeg
ook op straat staat de bespieder deze zwoele avond alleen
niemand voelt iets voor een eenzame excursie
NIETS KAN BLIJVEN Michiel Hanon
leven is veranderen
wat niet met de snelheid van dromen verandert
verandert met die van denkbeelden
de vuurbol rolt razend door; eindeloos
opgejaagd door onze hartslagen
pompt hij onvermijdelijk
rond
en rond
en verder
en hier en nu
zijn wij louter
de ander vastgrijpende tijdgenoten
trachtend troostend
elkaars dromen
te dromen
herinnering rest
als een streep avondrood
nog even
en ik, ik ben een zucht
en zometeen een memento
meer niet